Rumunia 2017
Wyprawa do Rumunii 2018
Marzenie o wyprawie do Transylwanii, tliły się w mojej głowie już od dawna. Od początku mojej przygody z motocyklami, zawsze marzeniami biegłem w stronę dzikiej przyrody, pięknych tras motocyklowych i radości jaką można z nich czerpać. Transfogaraska i Transalpina były jednak poza moim zasięgiem. Aż wreszcie w lipcu 2017 udało się zrealizować moje marzenia.
Na wyprawę pojechałem razem z moimi trzema przyjaciółmi z klubu: Danielem, Darkiem i Mateuszem. W poniedziałek z samego rana zameldowałem się w garażu aby jeszcze raz posprawdzać czy mam spakowane wszystkie graty i ruszyć w kierunku przygody
Dzień 1
Start następuję o godz: 7;30. Pierwszy odcinek do Płońska niestety jedziemy w siąpiącym deszczyku ale nikomu zdaje się to nie przeszkadza. Do Tylawy na granicę ze Słowacją docieramy ok godz: 18 i po zainstalowaniu się na noclegu w gospodarstwie agroturystycznym udajemy się do pobliskiej knajpki na kolację.
Wieczór mija nam na pogaduchach o motocyklach.
Dzięń 2
Pobudka planowana na godz 7:00 trochę nie wypaliła ze względu na poprzedni wieczór, który nam się sporo przeciągnął. Skoro już jesteśmy spóźnieni śniadanie zjemy w trasie. Dojazd do granicy Polsko - Słowackiej zajmuje nam 5 min :) sprawnie przekraczamy przejście, a raczej pozostałości po nim. Słowacja to niestety nudny kraj do jazdy i na dodatek nie bardzo można odkręcić bo jak wiadomo policja u naszych sąsiadów jest nie za bardzo tolerancyjna na małe nawet przekroczenia prędkości a na dodatek masa fotoradarów które cykają fotki też z tyłu.
Po kilku godzinach dojeżdżamy do granicy z Węgrami. Tu jest jeszcze nudniej.
Kilometrami ciągną sie pola słoneczników i kukurydzy. Chociaż jedziemy lokalnymi drogami, unikając autostrad to i tak jest płasko i prosto. Asfalt też pozostawia wiele do życzenia. Niedaleko Rumunii jednemu z moich kompanów przytrafia się przykry incydent. Jadąc z uchyloną szybą w kasku przez mały otworek wpada mu do środka osa, która zanim się zatrzyma potrafi go trzy razy ukąsić. Chociaż cała sytuacja wyglądała groźnie opuchlizna szybko zchodzi i mogliśmy jechać dalej. Dojeżdżamy do granicy Węgiersko - Rumuńskiej. Kolejka pojazdów czekających na odprawę paszportowo-celną idzie dość sprawnie i po niespełna 10 min i sprawdzeniu dokumentów celnicy każą nam jechać dalej.
Satu Mare to pierwsze miasto do jakiego dojechaliśmy w Rumunii. Miasto pełne kontrastów, jak się potem okazało nie tylko Satu Mare ale i Oradea, Sibin, Sebes i większość Rumuńskich miast przez które przejeżdżamy jest podobna. Z jednej strony widać nowoczesne, drogie auta, wyremontowane kamienice by za chwilę na 3 pasmowym rondzie zobaczyć stado krów. Dla nas widok bezcenny. Z Satu Mare kierujemy się drogą nr. 19 do Sapanty gdzie zaplanowaliśmy nocleg i tu niespodzianka.... od miejscowości Certeze droga zaczyna mocno kręcić i wić się wśród lesistych pagórków. Od razu na naszych twarzach pojawia się uśmiech i powraca radość z jazdy. Ok godz: 17 docieramy do Sapanty gdzie bez problemu znajdujemy tani nocleg z dobrymi warunkami sanitarnym. To co przykuwa naszą uwagę to ludowe stroje w których po ulicach chodzi większość mieszkańców. Strój ludowy nie jest tutaj tematem wstydliwym a wręcz przeciwnie, wszyscy noszą go z dumą. Maramuresz to rejon Rumunii w którym możemy się zakochać od pierwszego wejrzenia. Piękne góry Marmaroskie z ogromnymi połoninami przypominające nieco nasze Bieszczady. Jednak to po co tu przyjechaliśmy to nie góry a majestatyczny monastyr i "wesoły" cmentarz, który jest zabytkiem Unesco i unikatem na skalę Europy.
Cechą charakterystyczną cmentarza są drewniane nagrobki, które w sposób niekiedy nawet zabawny jak dowiedzieliśmy się od "miejscowych" przedstawiają scenkę czym się zajmowali, lub jak zmarli pochowani tam mieszkańcy.
Niestety i tu mamy nie miłą niespodziankę którą serwuje nam pani sprzedająca w lokalnym sklepiku. Po tym jak się zorientowała ze nie za bardzo orientujemy się w lokalnej walucie probuje nas oszukać na cenach. Na szczęście jej się to nie udaje a za paczkę chipsów 4 piwa, chleb i 4 konserwy żądała od nas ok 100 zł. Po krótkich pertraktacjach płacimy jednak 25 :) to jest nauczka dla Nas na przyszłość aby baczniej zwracać uwagę na to ile za co płacimy. Pogoda jak na razie nam dopisuje, więc zadowoleni udajemy się na spoczynek.
Dzień 3
Pobudka wcześnie rano bo w planach dojazd do Sugag na początku drogi nr. 67C czyli słynnej Transalpiny. Z Sapanty kierujemy się drogą nr 18 na Baia Mare gdzie za miejscowością Mara zaliczamy świetny górski odcinek. Niestety radość z jazdy psuje trochę padający deszcz. Po dwóch godzinach jednak ulewa ustaje i wychodzi piękne słoneczko, które towarzyszy nam już do wieczora. Przez Kluż Napokę i Sebes docieramy w końcu na nocleg.
Sugag to dosyć mała miejscowość położona wzdłuż Transalpiny. Nocleg znajdujemy u sympatycznego starszego Pana, który pracuje na zaporze oddalonej ok 20 km którą jutro będziemy zwiedzać. Warunki mamy b.dobre. dwa pokje z Tv, łazienka z prysznicem, w pełni wyposażona kuchnia, oraz ...magiel :). Motocykle zaparkowane tuż obok na ogrodzonej posesji, więc śmiało można się oddać relaksowi i integracji z lokalną społecznością, która jest bardzo życzliwa i łatwo nawiązujemy z nią kontakt.
Dzień 4
Dziś mamy do przejechania Transalpinę. Wstajemy dosyć wcześnie, Daniel udaje się do pobliskiego sklepiku aby zrobić zaopatrzenie na śniadanie. Po śniadaniu jeszcze smarowanie napędów i w drogę. Pogoda jest wymarzona, 23 stopnie C bezwietrznie po prostu bajka. Droga na razie biegnie dolinką wijąc się wśród zalesionych wzgórz.
Asfalt świetnej jakości a zakręty dobrze wyprofilowane. Uśmiech na naszych twarzach gości od ucha do ucha. To jest właśnie to po co gnaliśmy tyle kilometrów. Krajobraz zaczyna się powoli zmieniać na wysokogórski. Las zaczyna być coraz rzadszy i pojawia się więcej krzewów. W uszach też czujemy ze wspinamy się coraz wyżej i wyżej.
Transalpina to najwyżej w Rumunii położona droga asfaltowa
Po 60 km docieramy do parkingu, na którym spotykamy naszych rodaków, którzy jadą z przeciwnej strony i wymieniamy się uwagami. To Oni namawiają nas żebyśmy zanocowali w miejscowości Ranca i spróbowali na drugi dzień przejechać tę trasę w odwrotnym kierunku. Po szybkim posiłku gdzie dajemy się namówić na rumuński specjał o wdzięcznej nazwie "Tochitura" jest to rodzaj gulaszu wieprzowego podawanego z kaszą kukurydzianą i jajkiem, ruszamy na dalszy odcinek trasy który jest najbardziej malowniczy.
Od tego momentu trasa zaczyna dość ostro zacinać a podjazdy na zakrętach są dużo bardziej strome. Po kilku kilometrach wyjeżdżamy z lasu i naszym oczom ukazują się piękne, majestatyczne Rumuńskie Karpaty. Co chwile mijamy stada owiec, oraz pasące się luźno na poboczach osły
Dojeżdżamy w końcu do przełęczy Urdele która jest położona na wysokości 2124m.n.p.m Widok zapiera dech w piersi.
kilka fotek a potem najpiękniejszy odcinek trasy aż do miejscowości Ranca. Pora rozejrzeć się za noclegiem. Po krótkich poszukiwaniach znajdujemy pensjonat z dwoma pokojami, klimatyzacją, pięknym widokiem na góry, oraz..... kortem tenisowym :) cena za nocleg to 35 zł od osoby. Na dole pensjonatu znajduje się restauracja gdzie zjadamy pyszny posiłek a następnie udajemy się na kort na kilka setów tenisa.
Wieczór zapada szybko i dziwnym trafem dostajemy zaproszenie od "lokalesów" którzy w pensjonacie obok dość liczną grupą grilują jak się dowiadujemy już od rana. Zaproszenie oczywiście z chęcią przyjmujemy i tak na smakowaniu coraz to nowych, wymyślnych i bardzo smacznych dań z grilla, oraz palinki, czyli Rumuńskiego bimbru mija nam pół nocy. Rozmowy toczą się o wszystkim. O naszych piłkarzach, o Caucescu i co najważniejsze zaczynam obserwować że mimo bariery jezykowej w miarę ubywania w butelce palinki coraz lepiej zaczynam się dogadywać z nimi po rumuńsku. W Pensjonacie lądujemy grubo po godzinie 2 w nocy.
Dzień 5
Jak łatwo się domyśleć po przygodach dnia poprzedniego poranek bardzo nas zaskoczył. Przyszedł zdecydowanie za wcześnie. Na motocykle wsiadamy dopiero ok południa i ruszamy na trasę. Plan na dziś: cały dzień jeździmy po Transalpinie.
Niestety pogoda już nie jest taka jak dnia poprzedniego chmury są nisko i popaduje deszcz ale nawet to nie jest w stanie popsuć nam frajdy z jazdy.
Tego dnia zostajemy na noc w tym samy pensjonacie.
Dzień 6
Pogoda niestety zdecydowanie się pogarsza. W deszczu zjeżdżamy z trasy 67C i udajemy się trasą 67 do Ramnicu Valcea a następnie trasą 73C do Curtea de Arges. Na trasie 73 wjeżdżamy dosłownie w oberwanie chmury, deszcz leje niemiłosiernie a my nie mamy założonych zestawów przeciwdeszczowych ani nawet wpietych membran. W końcu znajdujemy miejsce na poboczu i chowamy się pod drzewem. Jeden z kolegów nieopatrznie postawił motocykl na poboczu prawie na pionowo i ubierając deszczak trąca kufer a moto ląduje w rowie :( Rów jest dość głęboki a cała zawartość kufra rozsypuje się . W strugach deszczu jakimś cudem udaje nam się wydostać moto z pomocą niemieckich motocyklistów, którzy schronili się na przystanku nieopodal i widzieli całe zajście. Moto jak sie okazało dzięki zamontowanym crash padom wychodzi z opresji cało. Nie spieszymy się, mamy sporo czasu, plan na dziś dojazd pod Transfogaraską i szukanie noclegu. Curtea de Arges to piękne dość duże miasto. Wszędzie pełno turystów, barów i restauracji. Po krótkim zwiedzaniu ruszamy do Corbeni już na Transfogaraskiej gdzie nocujemy w kompleksie hotelowo - turystycznym Casa Lazaroiu. Warunki świetne, na miejscu restauracja, sklep i basen. Możemy śmiało polecić.
Zamawiamy na kolację po świeżym pstrągu ze stawu który jest również na terenie ośrodka, oraz doskonałe rumuńskie wino. Za cały zestaw na osobę wychodzi 40 zł i do tego nocleg 40.
Rumunia zaskoczyła nas cenami. Jest naprawdę tanio a do tego nie ma problemów z noclegami. Infrastruktura turystyczna w miejscach które odwiedzaliśmy była bardzo dobrze rozwinięta. Zdaję sobie sprawę że w miejscach przez turystów jeszcze nie odkrytych może z tym być sporo gorzej. W ośrodku spotykamy Polaków którzy mieszkają na stałe w Irlandii i podobnie jak my na motocyklach przemierzają teraz Rumunię będąc na wakacjach. Jak to zwykle bywa w takich przypadkach nocne Polaków "rozmowy" się trochę przeciągnęły i znów start do następnego etapu jest trochę opóźniony :)
Dzień 7
Dziś Transfogaraska czyli trasa 7C. Po kilku kilometrach dojeżdżamy do zamku Poenari. To zamek Wlada Palovnika czyli słynnego Hrabiego Draculi.
Zamek znajduje się po lewej stronie trasy na wyniosłym wzgórzu. Dziś to niestety tylko ruiny, gdyż część zamku runęła to pobliskiej rzeki. Zamek wybudowano w XIII wieku, a w XV dostał się w posiadanie Wlada Palownika. Do zamku prowadzi 1480 stopni schodów :) nie udaje nam się go jednak zwiedzić mimo naszych zamiarów, gdyż wejścia strzegą policjanci z długą bronią i tłumaczą nam że niestety na schodach kręci się niedźwiedzica z dwójką młodych i jest to zbyt niebezpieczne. Wcale nie mamy zamiaru ganiać sie z niedźwiedziami po schodach więc szybko odpuszczamy i ruszamy dalej na tamę. W Rumunii jest największe skupisko niedźwiedzi brunatnych. Żyje tu blisko 80% populacji tych zwierząt w Europie
Trasa Transfogaraska to zupełnie inna droga od Trasalpiny. Widoki są przepiękne. Niestety jakość nawierzchni pozostawia trochę do życzenia.
Tutaj też spotykamy osiołki i pasterzy.
Na zjeździe z 67C zatrzymujemy się aby zakupić pamiątkowe magnesy i wtedy otacza nas grupa starszych już osób, którzy jak sie później dowiadujemy są rumuńskimi turystami i chcą koniecznie zrobić zdjęcia nam i naszym motocyklom. Choć w rejonach obu tras motocykle to chleb powszedni to w rejonie z którego pochodzą to niezwykła rzadkość. Po kilku fotkach machamy na pożegnanie i zjeżdżamy w dół.
Po dojechaniu do Cartisoary gdy już za plecami zostawiliśmy Góry Fogaraskie słońce sobie o nas przypomina i grzeje już bez przerwy aż do wieczora. Z Cartisoary kierujemy się drogą E81 a nastepnie A1 do miejscowości Sebes i potem już w stronę granicy. Docieramy do Turdy, gdzie zastaje nas zmierzch i postanawiamy zanocować. Trasa do Turdy to jedne wielkie roboty drogowe i kilkunastokilometrowe korki. Sznury ciężarówek to coś co chyba najbardziej zapamiętam z tego odcinka. Nocleg znajdujemy bez problemu jeszcze tylko pizza na kolację i następnego dnia rano wyruszamy w kierunku Węgier gdzie planujemy nocleg.
Dzień 8
Pakowanie tego dnia jakoś nam nie szło. Powoli zaczynamy Wszyscy odczuwać zmęczenie. Tak to już jest jak zdobędzie się cele które sobie zaplanowaliśmy. Pozostał nam tylko powrót do domu przez nudne Węgry i Słowację. Tym razem jedziemy przez miasto Oradea i inne przejście graniczne, gdzie sprawnie po okazaniu paszportów wjeżdżamy na Węgry. Na nocleg docieramy do miejscowości Hernadszurdok nieopodal granicy ze Słowacją. Tu grając w bilard i kręgle mija nam radośnie kolejny wieczór.
Dzisiejszy etap zakłada dojazd do Białki Tatrzańskiej i regenerację w termach. Wiem że może ostatnio sporo tego relaksu ale to w końcu wakacje i ma być przyjemnie. Każdy tak powinien podróżować jak lubi :). Trasa przez Węgry i Słowację to jak pisałem już wcześniej dla mnie nuda. Dopiero w okolicach Starej Lubowni widoki stają się ciekawsze i trasa zaczyna wić się wśród pagórków. Od miejscowości Zdziar na trasie nr: 66 która biegnie do Łysej Polany zrobiło się pięknie. Tatry od Słowackiej strony są majestatyczne i całkowicie inne niż po Polskiej stronie, gdyż dojeżdża się do nich praktycznie po płaskim terenie
My mijamy trochę prawą trochę lewą stroną i za chwile jemy obiadek na Krupówkach. A następnie udajemy się na nocleg i na termy w Białce.
Wieczorem szybka kolacja i do łóżek, bo jutro dojeżdżamy do naszych domów, gdzie czekają nasze żony i dzieci.
Dzień 10
To już ostatni etap naszej podróży. Wieczorem szczęśliwie docieramy do domu pokonując tego dnia niespełna 600 km. Podczas całej wyprawy pokonaliśmy 3500 km. Napewno było warto i już planujemy następny wspólny wyjazd. Tym razem będzie to Włoskie Passo Stelvio i Austriackie, oraz Szwajcarskie Alpy. Filmik z wyprawy do Rumunii możecie obejrzeć pod tym linkiem: Tutaj
















Komentarze
Prześlij komentarz