Stelvio 2018

Wyprawa do "mekki" motocyklistów to kolejny cel jaki chciałem zrealizować. Jak zwykle na początku planowania takiej wyprawy problem z terminami, żeby wszystkim dopasować. W końcu się udaje, tym razem jedzie nas troje: Darek, Mateusz i Andrzej. Start planujemy na poniedziałek 11 czerwca. To termin w którym Alpejskie przełęcze już powinny być przejezdne.


Dzień 1
Wcześnie rano wsiadamy na motocykle i gnamy w stronę przejścia granicznego Gorzyczki. Trasa nie jest za bardzo widowiskowa gdyż jedziemy prawie cały czas autostradą. Na miejsce noclegu wybieramy cichy zajazd tuż obok granicy z Czechami w miejscowości Łaziska.



Po trasie już w okolicach Płocka zauważamy w jednym z motocykli brak świateł mijania, jednakże postanawiamy jechać dalej i naprawy dokonać już na miejscu noclegu, co jak się później okazuje jest słusznym wyborem gdyż konieczny jest demontaż całej lampy w kawasaki Z 750. Naprawa przebiega nam dosyć sprawnie, jeszcze tylko kolacyjka i udajemy się na spoczynek. Jutro mamy w planie dojechać do Alpejskich dolin.

Dzień 2
Wstajemy rankiem, pakujemy nasze menele w kufry, sakwy, torby i to co tam jeszcze kto ma. Pierwsze pakowanie nie idzie nam jeszcze zbyt sprawnie ale z czasem się okaże że będzie lepiej. Pogoda piękna: 24 stopnie i słoneczko. W dobrych nastrojach wsiadamy na motocykle i po 5 minutach jesteśmy już w Czechach. Jedzie się super. Gdy docieramy do Wiednia niestety pogoda się pogarsza i na horyzoncie widzimy wielkie czarne chmury. Postanawiamy zjechać na parking i ubrać deszczaki.

Nie musimy długo czekać, po 15 min jazdy wpadamy w sam środek ulewy połączonej z nawałnicą. Deszcz pada prostopadle a na drodze robi się jedna wielka rzeka. Robi się naprawdę niebezpiecznie. Widoczność spada do 20 m i jazda za rozpędzonymi ciężarówkami z pod kół których wyrzucane są wielkie fontanny wody nie nastraja optymizmem. 




Do celu tego dnia mamy jeszcze jakieś 150 km. Po krótkim postoju na kolejnej stacji benzynowej zapada decyzja: szukamy nieopodal noclegu. Po zjeździe z autostrady docieramy cali doszczętnie przemoczeni do małego miasteczka Kapfenberg tu udaje nam się dość szybko znaleźć pensjonat "Red Field" i już po chwili nasze ciuchy spokojnie sobie schną a My możemy skosztować piwa z lokalnego browaru. 


Dzień 3
Dzień wita nas pięknym słońcem. Dziś w planach Doliny Alpejskie. Po śniadanku, pakowanie i na moto w trasę. Dopiero dziś zauważamy że jesteśmy w pięknych Austriackich górach. Poprzedniego dnia nic nie skorzystaliśmy z otaczających nas widoków, gdyż jazda tego dnia to była walka o przetrwanie. Dziś dookoła góry, doliny, lasy i piękne zamki rozsiane na malowniczych zboczach

 Na pogodę tez nie mamy co narzekać choć słoneczko to raz się chowa, to znów wychodzi zza pojedynczych chmurek. Tak docieramy do wjazdu na Nockalmstraße. To piękna motocyklowa trasa o długości 34 km przez góry Nockberge. 




Na całej trasie są 52 łagodne zakręty ze wspaniałymi widokami. Zachęcam do odwiedzenia na trasie malowniczych knajpek, w których można smacznie i dość tanio zjeść. Na samym końcu trasy łapie nas podobnie jak dnia poprzedniego ulewa, która tym razem jak to w górach bywa przychodzi ....z nikąd. Nie zdążamy założyć ciuchów przeciwdeszczowych i.....znowu wszystko do suszenia.
Dziś nocleg znajdujemy na booking.com w malowniczym miasteczku Obervellach. Do dyspozycji mamy dwa pokoje i kuchnie a więc pełen luksus :)




Szybkie zakupy i można odpocząć po dniu pełnym wrażeń. Ciuchy rozwieszamy gdzie się da aby chociaż lekko przeschły. Wpadamy też na wyśmienity pomysł (tak nam się wtedy wydaje) aby buty i rękawice wysuszyć w piekarniku. Jak postanowili ..tak zrobili... piekarnik na 30 stopni i .....przypominamy sobie dopiero rano że buty i rękawice zostały w piekarniku :(



Może wszystko by się dobrze skończyło gdyby nie nasz wcześniejszy pomysł "....podkręć trochę to szybciej wyschną". Rankiem okazuje się że moje buty są o 2 numery za małe i całe podeszwy rozklejone, a Darka rękawice... to chyba dziecięcy model :). No cóż nauczka na przyszłość.

Dzień 4
Dzisiaj w planach dojazd pod Großglockner. Dobrze że dzisiaj nie pada. Słońce wita nas już podczas pakowania wszystkich bambetli na moto. Großglocknerstrasse to piękna trasa widokowa przez Park narodowy "Wysokie Taury". Cała trasa liczy 42 km i posiada 36 pięknych winkli. Jedyny minus to to że jest niestety płatna :( w najwyższym punkcie wjeżdżamy na wysokość 2504 m.n.p.m to przełęcz Hochtor gdzie notujemy mimo pięknej pogody i słońca temperaturę 4 stopnie brrrr.









O urokach tej trasy i widokach jakie mieliśmy okazje zobaczyć opowiedzieć się nie da, jest po prostu pięknie. Wieczorem mijamy jeszcze malownicze jeziora i miasteczka Alpejskie a następnie



docieramy do miejscowości Soll gdzie rozbijamy się na campingu. Jest to jak się potem okazuje nasz pierwszy i jedyny nocleg w namiotach, które z sobą taszczymy. Obsługa Campingu wskazuje nam jedyne wolne miejsce gdzie możemy się rozbić i.....okazuje się że pod 1,5cm warstwą trawy jest lita skała :( nasze próby wbicia śledzi w skałę obserwuje cały camping. Są to głównie niemieccy turyści w luksusowych camperach. My nie dajemy za wygraną i w końcu nasze  "domki" są gotowe aby się w nich zameldować i nieco odpocząć.




Dzień 5
Dziś do przejechania mamy ok 300 km i zdobycie przełęczy Passo Stelvio. Nie na darmo została nazwana królową Alpejskich przełęczy. Przewyższenie na odcinku 24 km to aż 1800m. Sama zaś przełęcz wznosi się na wysokość 2758m n.p.m.


Po minięciu miejscowości o nawie Trafoi zaczyna się prawdziwa zabawa. Zakręty naprawdę ostro zacinają a do tego masa kolarzy (podziwiam ich) widoki.... przepiękne.






Na wjeździe i zjeździe są punkty które robią fotki wszystkim baikerom, niestety koszt takiego zdjęcia jest dość wysoki więc decyduję się jedynie na odbiór jednej fotografii i nie mówię tu o fotoradarach które na tej trasie też są w kilku miejscach rozstawione i to w taki sposób że cykają również motocyklistów. Więc pilnujcie się. 


Na górze kilka minut przerwy. Podziwiamy widoki, piękne motocykle których jest cała masa, zjadamy wyśmienite pastrami na świeżo przyrządzane przez gadatliwego Włocha i zjazd do Bormio. Niestety mamy problem z noclegiem. Okazuje się że nazajutrz przełęcz będzie zamknięta z powodu wyścigu kolarskiego. W sumie to mamy szczęście bo jutro byśmy nie wjechali. Udaje nam się znaleźć nocleg w bardzo drogim jak się okazuje hostelu, ale nie wybrzydzamy. Wieczorkiem wypadzik na oryginalną włoską pizzę i zasypiamy jak małe dzieci.


Dzień 6
Dzisiaj poranek wita nas pięknym słońcem.

Pakujemy nasze graty, a jest tego sporo, dla przykładu ....to są same tylko moje ładowarki


i ruszamy w stronę Livignio, gdzie mijamy kolejne przełęcze





 Tu tez mijamy masę kolarzy a nasze oczy cieszą bajeczne widoki. Mały postój na tankowanie w strefie bezcłowej (jest naprawdę sporo taniej). Po kilku kilometrach i przejechaniu płatnego tunelu zaraz za malowniczo położoną tamą mijamy granicę ze Szwajcarią i udajemy się w stronę Pfunds. Trasa którą jedziemy to istny tor motocyklowy. Ruch znikomy zakręty długie i szybkie do tego idealnie wyprofilowane. Następnie przejeżdżamy przez Garmisch Partenkirchen i na nocleg dojeżdżamy do małego miasteczka pod Monachium, gdzie mieszka Darka rodzina. Tam zostajemy serdecznie przyjęci i zaproszeni na grilla.



Dzień 7
Wczoraj nam się trochę zeszło wieczorem :) więc dziś start ok 11. w planach obóz koncentracyjny w Dachau a następnie dojazd do granicy z Polską czyli ok 600 km. Obóz w Dachau to bardzo przytłaczające miejsce w którym hitlerowcy w czasie II wojny światowej zamordowali prawie 2000 samych tylko księży z Polski. 






Po wyjeździe kierujemy się już w stronę granicy. Trasa jest monotonna jak to niemiecka autostrada a na dodatek znowu zaczyna lać deszcz. Wskakujemy więc w deszczaki i dalej mkniemy naprzód. Niektórzy odkrywają nowy patent przeciwdeszczowy na buty :)

Do Zgorzelca docieramy ok godz. 19 i instalujemy się w hotelu naszego przyjaciela, którego poznaliśmy podczas podróży dookoła Polski dwa lata wcześniej. W hotelu zaskakują nas super warunki i cena za hotel....(również zaskoczyła Pana w recepcji). Radek jak się okazuję zaproponował nam tylko symboliczną opłatę za nocleg. Dziekujemy!!!! (Mamy nadzieję się Wam chłopaki odwdzięczyć jak będziecie w naszych stronach). Tego dnia dojeżdża do nas jeszcze Wiktor  z pobliskiego Pieńska i dowozi prezent od Radka który wspólnie spożywamy a nasze rozmowy "o starych Polakach i ich motocyklach" przeciągają się do późnej nocy. 


Dzień 8
Rano śniadanko, pożegnanie z Wiktorem następnie ruszamy w stronę Żuromina. Od Wrocławia aż do Kutna wieje, raz słońce raz deszcz i ok godz: 20 docieramy w końcu zmęczeni ale szczęśliwi do naszych domów. Tak kończy się kolejna piękna wyprawa, pełna przygód i fantastycznych wrażeń. Byle do następnego lata. Podczas wyprawy przejechaliśmy 3700 km. w 8 dni
Filmik z wyprawyTutaj

Komentarze